خرید بازی Destroy All Humans 1 PS2 پلی استیشن 2

داستان بازی Destroy All Humans 1 PS2

Destroy All Humans 1  یک بازی ویدیویی اکشن-ماجراجویی است که توسط Black Forest Games توسعه یافته و توسط THQ Nordic منتشر شده است. این بازی بازسازی بازی اصلی سال ۲۰۰۵ و پنجمین قسمت از مجموعه بازی‌های Destroy All Humans! است. این اولین نسخه از این مجموعه از زمان Path of the Furon است.

داستان‌های تهاجم بیگانگان چیز جدیدی در دنیای بازی‌ها نیستند، هرچند روش معمول شامل این می‌شود که انسان‌ها باید جلوی گونه‌های شرور فرازمینی را بگیرند تا نتوانند آنها را از بین ببرند. خب، اگر نخواهید بشریت را نجات دهید چه؟ اگر بخواهید به بیگانگان شیطانی بپیوندید تا بشریت خودبین را به ورطه نابودی بکشانید چه؟ این فرضیه جدیدترین بازی اکشن از استودیوی توسعه‌دهنده Pandemic است. 

با عنوان مناسب «تمام انسان‌ها را نابود کنید!» شما نقش یک بیگانه قاتل و خنده‌دار را در ماموریتی برای سلطه و نابودی بشریت بر عهده می‌گیرید. با این حال، همه چیز فقط انفجار و انفجار نیست، زیرا بازی موضع طنزآمیزی در مورد موضوع اتخاذ می‌کند و خود را با الهام از داستان‌های علمی تخیلی درجه B دهه 1950 مدل‌سازی می‌کند.

 بشقاب‌های پرنده، پرتوهای مرگ، مردان مرموز G، توطئه‌های دولتی و بسیاری از کاوش‌های مقعدی در اینجا رایج هستند. و در حالی که گیم‌پلی واقعاً کار قابل توجه خاصی انجام نمی‌دهد و ماجراجویی متأسفانه بسیار کوتاه است، بازی Destroy All Humans! چنان شور و شوقی را برای الهام موضوعی خود نشان می‌دهد که نمی‌توانید جلوی خودتان را بگیرید و حداقل از کاری که سعی در انجام آن دارد قدردانی نکنید.

کریپتو اسپوریدیم ۱۳۷ نام قهرمان... یا شرور بازی Destroy All Humans! است. او فقط یک موجود فضایی است که می‌خواهد تعداد زیادی از انسان‌ها را بکشد. و آیا واقعاً می‌توانید او را سرزنش کنید؟ کریپتو از نژادی از موجودات فضایی سیاه‌چشم و خاکستری‌پوست به نام فورون‌ها می‌آید که تقریباً منحصراً به لطف فناوری شبیه‌سازی زنده مانده‌اند. سلف کریپتو، اسپوریدیم ۱۳۶، روی زمین سقوط کرده است و اکنون انسان‌ها (یا میمون‌ها، همانطور که کریپتو با محبت به آنها اشاره می‌کند) او و فناوری فورون او را در اختیار دارند.

 رئیس ظاهری کریپتو (یا حداقل گروه کمی کمتر آدمکش او)، پاکس، کریپتو را مأمور بررسی زمین و ساکنان آن می‌کند، زیرا این موجودات انسانی احمق در واقع DNA ارزشمند فورون را در ساقه‌های مغزی کوچک خود دارند (البته به عنوان نتیجه مستقیم برخی آزمایش‌های دیوانه‌وار از گذشته). و آن DNA برای حفظ خلوص ژنتیکی گونه‌های فورون بسیار مورد نیاز است. 

سپس کریپتو به زمین فرستاده می‌شود، اما متوجه نقشه مخفیانه یک سازمان دولتی مخفی به نام مجستیک می‌شود که قصد دارد او را دستگیر کند و فناوری فورون را برای اهداف آشکارا موذیانه خود توسعه دهد. کریپتو، که سرباز سرسخت امپراتوری فورون است، چنین مزخرفاتی را تحمل نمی‌کند و با کمک دوستش پاکس در این مسیر، تا زمان پخش تیتراژ پایانی، تعداد زیادی میمون را نابود می‌کند.

گیم پلی بازی Destroy All Humans 1 پلی استیشن 2

کریپتو در ابتدا با توجه به جثه نسبتاً کوچکش، چندان جنگجو به نظر نمی‌رسد. اما وقتی به سلاح‌های فورون مسلح می‌شود، بشریت نابود می‌شود. در طول بازی به کریپتو سه سلاح اساسی داده می‌شود: تفنگ قابل اعتمادش، قدرت‌های روانی‌اش و بشقاب پرنده‌اش. همه آنها انواع مختلفی از ارتقاءها را دارند. به عنوان مثال، این تفنگ می‌تواند نارنجک پرتاب کند، انفجارهای الکتریکی ایجاد کند، پروب‌های مقعدی دردناکی را تخلیه کند و هر کسی را که به اندازه کافی بدشانس باشد تا جلوی انفجار آن قرار بگیرد، متلاشی کند.

تنها قدرت روانی که او می‌تواند ارتقا دهد، قدرت تله‌کینزی اوست که تقریباً مشابه تقریباً هر قدرت TK دیگری که اخیراً در سایر بازی‌های اکشن علمی تخیلی اخیر ارائه شده است، کار می‌کند. وقتی تهدیدهای بزرگتری ظاهر می‌شوند، کریپتو به بشقاب پرنده‌اش هدایت می‌شود و از آنجا می‌تواند همه چیز را از پرتوهای مرگ اولیه گرفته تا انفجارهای صوتی و حتی انفجارهای کوانتومی پرتاب کند. بازی توالی‌های مبارزه پیاده و هوایی را نسبتاً به طور مساوی تقسیم می‌کند. اگرچه این دو مکانیک مبارزه بسیار متفاوت به نظر می‌رسند - صرف نظر از اینکه در کدام یک درگیر هستید - اما همه آنها به نوعی یکسان هستند.

به این دلیل است که کل مبارزه در کل بسیار ابتدایی به نظر می‌رسد. چیز زیادی در آن وجود ندارد جز اینکه در حین انفجار انسان‌ها بدوید و به صورت دوره‌ای DNA آنها را از طریق مغزهایی که از سرهای اخیراً منفجر شده‌شان بیرون می‌آید، جمع‌آوری کنید. این فرآیند خیلی پیچیده‌ای نیست و وقتی در بشقاب پرنده خود هستید، حتی ساده‌تر هم می‌شود، زیرا تنها کاری که باید انجام دهید این است که جاخالی دادن و حرکت کردن را ادامه دهید و در حالی که انبوهی از وسایل نقلیه نظامی و کل شهرها را ویران می‌کنید، به ندرت مورد اصابت قرار خواهید گرفت. 

این بازی با پای پیاده کمی سخت‌تر است، زیرا وقتی از حضور خود مطلع می‌شوید، خود را در حال مبارزه با مقامات اجتناب‌ناپذیری می‌بینید که به سمت شما می‌دوند. این بازی از یک سیستم هشدار چند مرحله‌ای شبیه GTA استفاده می‌کند که در آن ایجاد درجات مختلفی از وحشت، پلیس، ارتش و در نهایت مأموران Majestic را آگاه می‌کند.

 در اینجا منطقی به نظر می‌رسد، زیرا می‌توانید پس از اتمام یک ماموریت، در هر یک از محیط‌های بازی که دوست دارید پرسه بزنید و در این مدت، احتمالاً می‌خواهید مقداری DNA جمع‌آوری کنید. متأسفانه، حتی وقتی که توسط سربازان، تانک‌ها، ربات‌های غول‌پیکر و مأموران باشکوه بمباران می‌شوید، هنوز هم خیلی راحت می‌توانید به گوشه‌ای پناه ببرید، سلامتی خود را بازیابید و سپس بدون نگرانی زیاد از مرگ، بدوند و همه چیز را منفجر کنید. در حالی که هیجان خاصی در آن وجود دارد، اما کمی قدیمی می‌شود.

در حالی که بین ماموریت‌های اصلی هستید، می‌توانید گاهی اوقات به برخی ماموریت‌های فرعی نیز بپردازید. در واقع، باید به آنها بپردازید، زیرا برخی از ماموریت‌ها را نمی‌توان باز کرد مگر اینکه مقدار مشخصی DNA جمع‌آوری کنید. (از DNA می‌توان برای خرید شخصیت و ارتقاء بشقاب پرنده از Pox استفاده کرد.) متأسفانه، بعید است که از وظایف اضافی لذت زیادی ببرید. 

آنها به ندرت از دو مفهوم اساسی مسابقات ساده ایست بازرسی و ماموریت‌های کشتار فراتر می‌روند، جایی که فقط باید به اندازه کافی از یک نوع خاص انسان یا موجود را بکشید تا جایزه DNA کسب کنید. تعدادی از این ماموریت‌ها نیز به راحتی قابل سوءاستفاده هستند، تا جایی که می‌توانید آنها را بارها و بارها انجام دهید تا تقویت‌های DNA فوق سریع دریافت کنید.

ماموریت‌های داستانی بسیار بهتر هستند. وقتی به شما دستور داده نمی‌شود که هیچ انسان یا شهر نزدیکی را ویران کنید، خود را در حال پرسه زدن و کشف جزئیات این جامعه عجیب و غریب خواهید یافت. بیشتر این کار را با به شکل انسان در آوردن از طریق یک نوع پوشش منحصر به فرد انجام می‌دهید که شما را تا زمانی که بتوانید تمرکز خود را حفظ کنید، به عنوان یک انسان پنهان می‌کند. 

شما با اسکن ذهن رهگذران تصادفی، تمرکز خود را حفظ می‌کنید. هر بار که ذهن آنها را اسکن می‌کنید، میزان تمرکز شما افزایش می‌یابد و به یک فکر تصادفی که اتفاقاً در مغز آن شخص در حال گذر بوده است، دسترسی پیدا می‌کنید. خود مکانیزم مخفی‌کاری عمدتاً کاربردی است و چیز زیادی در آن وجود ندارد، به جز این واقعیت که باید برای جلوگیری از افراد G بسیار مراقب باشید (زیرا آنها می‌توانند از پشت لباس مبدل شما را ببینند). اما دیالوگی که از اسکن ذهن افراد دریافت می‌کنید، کل فرآیند را بسیار جذاب‌تر... و خنده‌دارتر می‌کند. تعداد دیوانه‌واری از دیالوگ‌های تصادفی وجود دارد و اگرچه گاهی اوقات تکرار می‌شود، اما تنوع بیشتری از آنچه انتظار دارید وجود دارد.

گرافیک بازی Destroy All Humans 1 پی اس 2

شوخ‌طبعی واقعاً چیزی است که Destroy All Humans! را به یک بازی جالب‌تر از مجموع اجزای اصلی آن تبدیل می‌کند. افرادی که در ساخت این بازی نقش داشته‌اند، حتماً زمان زیادی را صرف تماشای تعداد زیادی فیلم درایو-این دهه ۱۹۵۰ کرده‌اند، زیرا برداشت بازی از فرهنگ دهه ۵۰ و نسخه آن دوران از ژانر علمی-تخیلی به طرز شگفت‌انگیزی انجام شده است.

 از طراحی‌های احمقانه کشتی‌ها و سلاح‌های بیگانه گرفته تا شوخی‌های بی‌وقفه درباره کمونیسم و افراد مشهور خاص آن دوره، از مرلین مونرو گرفته تا آدلای استیونسون، بازی Destroy All Humans! موضوع خود را به خوبی می‌داند و در ارائه نتایج بسیار خنده‌دار، کار فوق‌العاده‌ای انجام می‌دهد. 

از نظر زیبایی‌شناسی، بازی Destroy All Humans! کاملاً ظاهر مناسبی برای کاری که سعی در انجام آن دارد، دارد. خود را در همه چیز، از یک پایگاه نظامی فوق سری در وسط بیابان، گرفته تا یک مزرعه روستایی در وسط ناکجاآباد، و یک شهر ساحلی خواب‌آلود کالیفرنیا، خواهید یافت. و همه آنها عالی به نظر می‌رسند. طراحی شخصیت‌ها به یک اندازه خوب است. 

مطمئناً، کریپتو و پاکس تقریباً شبیه مردان خاکستری کوچک معمولی هستند که در هر فیلم علمی تخیلی بی‌مزه می‌بینید، اما نکته همین است. شما با انواع و اقسام آدم‌های تصادفی روبرو خواهید شد، مانند مردان جی با کت و شلوار مشکی، دانشمندان آلمانی با موهای پشمی، نوجوانان با کاپشن‌های دانشگاهی و دامن‌های پودل، و البته تعداد زیادی از مردان دابز مانند، پیپ‌کش و جلیقه‌پوش دهه ۵۰.

 موتور گرافیکی Destroy All Humans! با استفاده از جلوه‌های نوری زیبا، کار فنی فوق‌العاده‌ای انجام می‌دهد تا به بازی ظاهری زیبا ببخشد و در عین حال کاملاً روان اجرا شود. تنها نقص مهلک گرافیک، فاصله دید یا فقدان ظاهری آن است. پاپ‌آپ (باز شدن ناگهانی تصویر) در همه جا به راحتی قابل مشاهده است، درختان، مردم و حتی ساختمان‌ها به طرز کاملاً واضحی در معرض دید قرار می‌گیرند. 

وقتی در بشقاب پرنده‌تان هستید، اوضاع حتی بدتر هم می‌شود، چون گاهی اوقات بلوک‌های کامل در صفحه دید شما ظاهر می‌شوند و هیچ کاری برای پوشاندن آنها انجام نمی‌شود. این مشکل در پلی‌استیشن ۲ بزرگتر از ایکس‌باکس است، اما هر دو نسخه از آن رنج می‌برند. او ممکن است یک موجود فضایی آدمکش از سیاره‌ای دیگر باشد، اما، لعنت به او، کمونیست نیست.

صداگذاری و موسیقی بازی Destroy All Humans 1

«تمام انسان‌ها را نابود کن!» هم تجربه صوتی خوبی دارد. دیگر از دیالوگ‌های عالی انسانی حرف نمی‌زنیم، اما دیالوگ‌های عالی زیادی هم بین کریپتو و مافوقش وجود دارد. صدای کریپتو ترکیبی عجیب و غریب از جک نیکلسون و جان وین است و اگرچه این نوع صدایی نیست که از یک موجود فضایی چهار فوتی انتظار داشته باشید، اما رفتار خشن و عطش خون‌ریزی بیش از حد او، او را کاملاً دوست‌داشتنی می‌کند. 

او و پاکس مکالمات عجیب و غریبی دارند و تعدادشان هم زیاد است. بازی بین بخش‌های کمدی، وقفه زیادی ایجاد نمی‌کند، بنابراین بعید است که نقاط مرده زیادی در کمدی پیدا کنید. موسیقی متن یکی دیگر از نقاط قوت بزرگ بازی است و باز هم، کاملاً مشخص است که توسعه‌دهنده هنگام گردآوری این محتوا، واقعاً به ژانر علمی تخیلی درجه دو توجه جدی داشته است.

 ترکیب موسیقی ارکسترال ملودرام با دوز سنگین ترمین، به شدت یادآور کار دنی الفمن در فیلم Mars Attacks ساخته تیم برتون است و کاملاً با هدف بازی مطابقت دارد. همچنین یک ریمیکس کاملاً درخشان از آهنگ "Sh-Boom" از گروه The Crew Cuts در تیتراژ پایانی وجود دارد که کاملاً عجیب است... و به اندازه کافی خوب است که شما را به انتشار موسیقی متن بازی امیدوار کند.

جمع بندی

در نهایت، چیزی که باعث می‌شود Destroy All Humans! موفق باشد، گیم‌پلی آن نیست. بلکه هر چیز دیگری که در اطراف آن جریان دارد، خوب است. مبارزات به خودی خود آنقدر جالب نیستند که توجه شما را جلب کنند و بازی فقط حدود هشت ساعت طول می‌کشد (اگر سعی کنید در هر مرحله ۱۰۰ درصد امتیاز بگیرید، که احتمالاً نمی‌خواهید این کار را انجام دهید، بیشتر طول می‌کشد). بنابراین دقیقاً پر از ارزش‌های ماندگار نیست.

 با این حال، بخشی از این موارد قابل بخشش است، صرفاً به این دلیل که بازی در خلق یک دنیای فوق‌العاده احمقانه، کار فوق‌العاده‌ای انجام می‌دهد. کمدی بازی مکرر و منسجم است و از دیدگاه صرفاً نمایشی، این بازی به مفهوم خود بسیار افتخار می‌کند. اگرچه شاید این برای ارزش خرید کامل بازی کافی نباشد، اما هیچ بازی دیگری به اندازه Destroy All Humans برای اهداف اجاره‌ای مناسب نیست!

نکات مثبت

• بازی سبک علمی تخیلی خود را به خوبی می‌شناسد و آن را به طرز درخشانی ارائه می‌دهد.
• موتور گرافیکی زیبا
• دیالوگ‌ها و موسیقی متن فوق‌العاده
• می‌توانید فیلم کامل  Teenagers From Outer Space را باز کنید.

نکات منفی

• مبارزات بیش از حد ساده هستند؛ می‌توانستند از تنوع سلاح بیشتری استفاده کنند.
• فقط هشت ساعت طول می‌کشد؛ ارزش تکرار زیادی ندارد.
• ماموریت‌های فرعی ضعیف هستند.